"السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا"
دلی که تا به ابد تشنه ی همین جاده است
به عاشقانه ترین شکل ممکن آماده است
برای آن همه دوری ، برای آن همه شوق
گواه من ، شب و هفت آسمان و سجّاده است
...و این تمام پناه و امید انسانی است
که روزگار برایش هزار غم زاده است
"پناه" مثل طنابی که یک سرش را زن
به دست کوچک طفل خودش گره داده است
"امید" مثل صدای نقاره ها وقتی
دوباره معجزه ای اتّفاق افتاده است
به چشم باور من سخت می رسد امّا
برای شاه خراسان اشاره ای ساده است
گرسنگی و سر بی پناه ،بد حالی است
چه کاسه های فراوان که از غذا خالی است!
امام ضامن آهو، امام خوبی ها
به فکر مردم این روز های سومالی است
بهشت را به خدا ، لحظه ای نمی خواهم
فقط همین که به گوش شما رسد آهم
که ذرّه ذرّه دلم زیر سنگ می آید
که از تمام زمین بوی جنگ می آید
چقدر دیر رسیدم برای پابوست!
همیشه تشنه ی این بوده ام که در طوست
کبوتری بشوم،ترک این زمانه کنم
کنار مرقد مولایم آشیانه کنم
کنار مرقد مردی که ناتمام شده
نه مشهدی که پر از دود و ازدحام شده
زمین حکایت تلخی برای آدم هاست
زمین اگرچه بزرگ است، جای من اینجاست
ببین که لحظه ی آخر دلم شکسته تر است
سفر ادامه ندارد، غریبه بسته پر است
...غریبه سمت مسیری جدید خواهد رفت
سیاه آمده بود و سپید خواهد رفت....
هدیه طباطبایی-کرمان